Twitter: @grzegg
Kategoria: Linux, Tagi: - - - .

Wirtualny Linux – wstępna konfiguracja, instalacja programów i aktualizacja

Zainstalowany Linux Mint w zasadzie od razu nadaje się do użytku. Co więcej, w przeciwieństwie do „wiodących systemów operacyjnych” na dzień dobry mamy zainstalowaną dużą ilość użytecznych aplikacji, jak programy biurowe (LibreOffice) czy edytor zdjęć (Gimp). Możemy się o tym przekonać wybierając „Menu” i dalej „Wszystkie programy”. Proponuję pobuszować trochę w poszczególnych kategoriach oprogramowania.


Dość irytujące jest włączanie się po chwili bezczynności blokady systemu, związanej z koniecznością wpisywania hasła. Jak to wyłączyć, wyjaśnię na końcu tego wpisu.

Instalacja dodatkowego oprogramowania

Istnieje kilka sposobów instalacji programów pod Linuksem. Do najprostszych należy użycie „Managera oprogramowania”. Znajdziemy go w „Menu” w sekcji „System”. Po uruchomieniu pojawia się monit o hasło, wpisujemy je. Pojawia się okienko z kategoriami.


Reszta jest prosta – szukamy programów, które nas interesują i je instalujemy. Oprogramowanie jest instalowane z tzw. „repozytoriów”. Listę wykorzystywanych repozytoriów przez nasz system można je znaleźć w „Managerze…” w Menu -> Edycja -> Źródła oprogramowania. Można tam także dodać nowe repozytoria. Przy okazji warto zmienić ustawione repozytoria, o ile to możliwe, na ich serwery lustrzane znajdujące się w Polsce.


Innym programem z interfejsem graficznym służącym instalacji i aktualizacji oprogramowania jest „synaptic”. Choć jego interfejs może się wydawać surowszy, wolę go używać niż „Menedżera oprogramowania”. Synaptica można znaleźć w Menu-> Wszystkie programy -> Administracja.

Można też posłużyć się (nie tylko w przypadku synaptica) paskiem wyszukiwania w menu – wystarczy wpisać kilka pierwszych liter nazwy programu…


… albo po prostu wpisać w terminalu synaptic. Przy okazji warto zauważyć, że jeśli zaczniemy wpisywać nazwę polecenia i naciśniemy tabulator to terminal podpowiada komendy pasujące do wpisanych znaków.

Interfejs synaptica wygląda tak:


Można też instalować nowe programy przy użyciu linii komend. Zrobimy to na przykładzie programu do grafiki wektorowej inkscape.
Najpierw należy otworzyć terminal. Znajdziemy go w Menu. Następnie odświeżam listę pakietów (plików z programami).
W oknie terminala wpisuję:
sudo apt-get update

Komenda sudo powoduje, że kolejna komenda będzie się wykonywała z uprawnieniami administratora systemu (tzw. roota). Tą kolejną komenda jest apt-get, który służy m. in. do aktualizacji i instalacji programów. Przekazujemy tej komendzie polecenie update, czyli nakazujemy aktualizację listy pakietów. Ponieważ komendy mają wykonać się z uprawnieniami roota, zostaniemy zapytani o hasło, kiedy je wpiszemy potwierdzimy enterem zobaczymy szereg komunikatów.


System porównuje znajdujące się na dysku listy dostępnych pakietów z aktualnym zasobem repozytoriów i w razie potrzeby uaktualnia dane. Teraz będzie „wiedział” jakie pakiety, w jakich wersjach są dostępne na serwerach. Aktualizację listy pakietów należy przeprowadzać zawsze przed aktualizacją systemu i instalacją nowych programów.

Teraz zainstalujemy inkscape komendą:

sudo apt-get install inkscape

Voila_Capture2014-06-10_09-36-06_PM.png

Najpierw zostajemy zapytani czy na pewno chcemy dokonać instalacji. Przy okazji warto zauważyć, ze system chce doinstalować dodatkowe pakiety. Tak jest często. Po zatwierdzeniu (T), pojawiają się komunikaty o pobieraniu i instalacji poszczególnych plików, w końcu aplikacja jest zainstalowana. Znajdziemy ją w Menu -> Grafika -> Inkscape, możemy też ją uruchomić wpisując w terminalu inkscape.

Aktualizacja systemu i aplikacji

Aktualizacji systemu a przy okazji zainstalowanych aplikacji, można dokonać bardzo łatwo wpisując w terminalu:

sudo apt-get upgrade

Uwaga! Przed aktualizacją należy wykonać update (sudo apt-get update)

Jeśli w systemie znajdują się jakieś pakiety do aktualizacji, pojawia się ich lista oraz pytanie, czy je zaktualizować.


Po zatwierdzeniu (T) pojawia się lista komunikatów związanych z pobieraniem i aktualizacją.
Czasem system będzie nas o coś pytał. Jeśli nie mamy pojęcia o co mu chodzi, zwykle dobrym wyjściem będzie zatwierdzenie opcji domyślnej przez naciśnięcie „Enter”.

Instalacja narzędzi dodatkowych usprawniających pracę wirtualnego Linuksa z VirtualBox

Uwaga: Ten krok w przypadku Linux Mint może być niekonieczny, ponieważ pakiet już może być zainstalowany. Ale nie zaszkodzi go przeprowadzić.

Teraz warto zainstalować narzędzia pozwalające na lepszą współpracę z wirtualnym Linuksem. W terminalu wpisujemy komendę:

sudo apt-get install virtualbox-guest-utils

Jeśli pakiet jest zainstalowany, pokaże się odpowiednia informacja, jeśli nie to go instalujemy.

Ustawianie współdzielonego katalogu

Używając systemu wirtualnego, z pewnością wcześniej czy później spotykamy się z koniecznością łatwej wymiany plików pomiędzy systemem-hostem i systemem-guestem. Jedną z możliwości jest używanie katalogu współdzielonego. Pliki, które się w nim znajdą będą widoczne w obu systemach. Najpierw tworzymy odpowiedni katalog w systemie, który jest hostem (w moim przypadku OS X). Tworzę więc katalog „Dzielony” w swoim katalogu domowym.

Teraz w managerze VirtualBox klikam prawym klawiszem myszy na systemie wirtualnym i wybieram z menu kontekstowego „Settings”. Można też po zaznaczeniu systemu kliknąć ikonę „Settings”. Pojawia się okno, w którym możemy zmienić wiele ustawień systemu wirtualnego, teraz jednak skupimy się na tworzeniu katalogu wymiany.
Klikamy w ikonę „Shared Folders”. Pojawia się taki widok:


Klikam w ikonę z obrazem katalogu z plusikiem po prawej.


Wybieram w „Folder Path:” ścieżkę do katalogu, który ma być współdzielony. Pojawia się jego nazwa w „Folder name”. Następnie zaznaczam „Auto-mount” oraz „Make Permanent”.


Zatwierdzam, wybrany katalog pojawia się na liście współdzielonych katalogów.


Zatwierdzam.

Teraz wracam do terminalu w wirtualnym Linuksie. Wpisuję komendę:

mkdir ~/Wspoldzielony

Komenda oznacza „utwórz katalog w moim katalogu domowym (~) o nazwie Wspoldzielony” . Znak ~ przy wpisywaniu ścieżki oznacza katalog domowy użytkownika, który wykonuje polecenie. W moim przypadku jest to katalog /home/grzeg. Mógłbym więc zamiast pisać ~/Wspoldzielony napisać: /home/grzeg/Wspoldzielony.

Teraz wpisuję komendę:

cd /etc

Oznacza ona „idź do katalogu /etc”.

Wpisuję koleją komendę:

sudo pluma rc.local

Oznacza ona: „uruchom z uprawnieniami roota program pluma i otwórz w nim plik rc.local
Pluma jest edytorem tekstu zainstalowanym domyślnie w Linux Mint. Jeśli używasz innego Linuksa i nie ma na nim zainstalowanej plumy, możesz użyć innego edytora tekstu, np. gedit.


Pojawił się edytor z otwartym plikiem do edycji. Teraz nad linijką exit 0 wpisujemy polecenie:

sudo mount -t vboxsf -o rw,gid=1000,uid=1000 katalog_host /home/uzytkownik/katalog_guest

Gdzie:

  • katalog_host to nazwa katalogu, który poprzednio wybraliśmy na hoscie
  • /home/uzytkownik/katalog_guest to ścieżka do katalogu współdzielonego na na guescie.
  • Wartości przypisane gid i uid to numery identyfikacyjne podstawowej grupy do której należy użytkownik i użytkownika. Zapewne w Twoim przypadku, jeśli jesteś jedynym użytkownikiem, obie wartości będą także równe 1000, ale nie zaszkodzi tego sprawdzić komendami:

id -g nazwa_uzytkownika oraz id -u nazwa_uzytkownika

Voila_Capture2014-06-10_10-08-31_PM.png

W moim przypadku dodana do pliku rc.local linijka wygląda tak:


Zauważ, że w tym przypadku użyłem pełnej ścieżki, nie używając tyldy (~). Polecenie to będzie wykonywane nie przeze mnie ale przez system, który nie będzie mógł prawidłowo zinterpretować ścieżki ~/Wspoldzielony.

Zapisuję plik i zamykam edytor.

Teraz resetuję system, używając odpowiedniej pozycji w menu, używając sposobu opisanego w poprzednim tutorialu, można też wpisać w terminalu sudo reboot.

Po restarcie systemu w obu systemach mamy katalogi z tą samą zawartością. Jeśli jakiś plik umieścimy we współdzielonym katalogu systemu-hosta to pojawi się także w odpowiednim katalogu na guescie (i odwrotnie).

Uwaga! Pokazany sposób niekoniecznie musi się udać w innej dystrybucji Linuksa. Na przykład próbowałem stworzyć współdzielony folder na wirtualnym Linux Mint Debian (odmiana Linux Mint oparta na dystrybucji Debian), niestety bez powodzenia.

Kopiowanie plików metodą „przeciągnij i upuść” oraz współdzielenie schowka

W pracy z dwoma systemami na raz przyda się także wcześniej czy później możliwość kopiowania plików za pomocą przeciągania ikon między okienkami a także używania schowka np. do kopiowania i wklejania tekstu. Obie użyteczne funkcje można włączyć wędrując do managera VirtualBox, klikając na „General”, a następnie na „Advanced” i ustawiając wartości „Shared Clipboard” oraz „Drag’n’drop” na „Bidirectional”.


Dodatkowe poprawki

Otwieram Menu -> Centrum sterowania. Program może przypominać podobne rozwiązania używane w Windows czy OS X. Można tu dostosować wiele ustawień systemu.


Teraz wyłączymy automatyczną blokadę. Wędrujemy do „Wygaszacza ekranu” i odznaczamy „Blokowanie systemu, gdy wygaszacz jest nieaktywny”. Można też wyłączyć „Uruchamianie wygaszacza ekranu…”.

Jeśli ktoś lubi dostosowywać różne wizualne aspekty desktopu, to Linux daje w tym względzie ogromne możliwości. Po przejściu do sekcji „Wygląd” pokazują nam się dwa zainstalowane tematy. Znacznie więcej można ich znaleźć w sieci, w okienku jest nawet odpowiedni odsyłacz.

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code class="" title="" data-url=""> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong> <pre class="" title="" data-url=""> <span class="" title="" data-url="">

  

  

  

Rozwiąż zadanie: * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.